Model 3D to cyfrowy, trójwymiarowy kształt, który zazwyczaj przedstawia obiekt, osobę, zwierzę, pojazd... w zasadzie wszystko.
"Liniowa rama" reprezentująca model 3D.
Termin 3D odnosi się do trójwymiarowej przestrzeni, w której model jest reprezentowany. Zgodnie z konwencją matematyczną wymiary te są najczęściej opisywane jako kierunki X, Y i Z, czyli lewa-prawa, przód-tył oraz góra-dół.
Przede wszystkim należy rozróżnić modelowanie CAD (Computer Aided Design) od modelowania wielokątów. W systemie CAD, który jest stosowany w dziedzinach technicznych, takich jak architektura i inżynieria, model składa się z matematycznie obliczonych powierzchni. Modele te są niezwykle precyzyjne, ponieważ są wykorzystywane w środowisku produkcyjnym, które wymaga bardzo wąskich tolerancji.
Przykład technicznego modelu CAD.
Drugą kategorią jest modelowanie wieloboczne, w którym modele są zbudowane z siatki połączonych powierzchni, zwykle trójkątów lub czworokątów. W porównaniu z modelami CAD modele wielokątne są mniej precyzyjne, ale zapewniają znacznie większą swobodę twórczą i łatwiej jest tworzyć z nich kształty organiczne. Dzięki temu są one najczęściej wybierane w takich branżach jak filmy animowane, gry komputerowe i projektowanie wnętrz.
Przykład modelu wielobocznego. Zwróć uwagę na bardziej organiczny kształt i indywidualne "fasety" powierzchni.
Często mówi się o modelach jako o modelach "low-poly" lub "hi-poly". Terminy te odnoszą się do rozdzielczości modelu. Podczas wyświetlania modelu komputer musi obliczyć, w jaki sposób światło odbija się od każdej powierzchni, z której składa się model. Dlatego im więcej jest powierzchni, tym więcej obliczeń wymaga komputer i tym dłużej trwa wyświetlanie lub renderowanie modelu.
Z drugiej strony gęstsza siatka (czyli więcej powierzchni wciśniętych w model) oznacza, że możliwe jest uzyskanie bardziej precyzyjnych szczegółów. Modele high-poly są używane głównie w fotorealistycznych, statycznych renderach, których efektem jest regularny obraz. Modele low-poly są zwykle wymagane, gdy efekt końcowy jest dynamiczny, np. w przypadku doświadczenia VR, filmu, gry, konfiguratora online itp.
Przykład tego samego krzesła w wersji "high-poly" (po lewej) i "low-poly" (po prawej). Większa liczba wielokątów zapewnia gładszą jakość i większą szczegółowość, ale jest też cięższa do obliczenia przez komputer.
Modele najczęściej nie mają jednolitego kształtu, co oznacza, że składają się z wielu części. Na przykład model krzesła może składać się z następujących oddzielnych części: nóg, siedziska i szwów. Taki podział jest konieczny, aby można było zastosować różne materiały do poszczególnych części, na przykład drewno do nóg, tkaninę do siedzenia i nici do zszycia.
Dodatkową korzyścią płynącą z tego, że model składa się z różnych części, jest to, że łatwiej jest go dostosować. Na przykład można pokazać wariant z drewnianymi i metalowymi nogami lub krzesło z ozdobnymi poduszkami i bez nich.
Przykład różnych części składających się na krzesło, w tym przypadku: tapicerka (zielona), nogi (czerwone) i przyciski (niebieskie).